Trafiałam zazwyczaj na idiotów którzy łamali mi serce. Zawsze marzyłam o chłopaku, który będzie się o mnie troszczył , sprawiał że będę się czuć bezpiecznie w jego ramionach a przede wszystkim szczęśliwa. Lecz byłam uśmiechnięta , odważna i każde rozstanie z chłopakiem dawało mi więcej siły . Niestety nie trawo to długo. Po śmierci taty zamknęła się w sobie. Straciłam kontakt z rzeczywistością i moje życie obróciło się o 180 stopni. Ciągle chodziłam smutna, przygnębiona, nie miałam ochoty rozmawiać z kim kolwiek jedynie z moją przyjaciółką, która mnie wspierała każdego dnia. Z mama przestałam kompletnie rozmawiać raz po raz zamieniłam z nią kilka słów i później szłam do swojego pokoju by wypłakać się w poduszkę . Gdy skończyłam 18 lat wyjechałam z Polski do Londynu. Znalazłam tam pracę jako choreograf , ponieważ taniec jest częścią mojego życia. Kiedyś uczęszczałam do szkoły tanecznej i uczyłam się tam przez 10 lat lecz musiałam niestety zrezygnować. Gdy przeprowadziłam się do Londynu na początku nie mogłam się tam odnaleźć. Nie znałam tam nikogo. Byłam całkiem sama ale z czasem już się do tego przyzwyczaiłam. W końcu się odnalazłam i zaczęłam wszystko od nowa.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz